Zbliża się ciężki chyba dla nas wszystkich dzień. 1 listopada dzień wszystkich świętych. Powinniśmy się cieszyć, radować, bo nasi bliscy są już w lepszym miejscu!

W obliczu śmierci nie ma sprytnych, nie ma odważnych. Straszy brak uzyskania drugiej szansy!

I w ten smutek złotawy. I w ten płomyk zamglony. Przybrały się Zaduszki. Jak w przejrzyste welony.

Wszelka dobra dusza jest jako ta świeca, sama się wypali, a drugim przyświeca.

Żeby dawać szczęście innym i rozpalać w nich ogień trzeba być samemu płomieniem, radosnym płomieniem...

Jeżeli światło jest pierwszą miłością życia, czyż miłość nie jest pierwszym światłem serca?

Niech wszystko na dobre się zmienia .