Wtedy samotności można dotknąć i nawet kominek, który jeszcze wczoraj wesoło cię zagadywał, woła o człowieka, któremu mógłbyś poskarżyć się na wiatr-zawadiakę, który szarpie sny.

Przy kominku zimą A jednak taka biel rozmarza... Ściga się kilka myśli rączo... Już nie zatrzymuj, niech na zimnie czasem się w zaspach nie zaplączą. Raczej je wołaj do kominka, gdzie jest herbaty pełen kubek, do tego te specjalne krople... Już ty wiesz dobrze, co ja lubię! A jeśli humor ci dopisze, fantazji popuść szczodrze cugli, niech ci się inny wiersz napisze - lecz teraz o tym, co ty lubisz... Elżbieta Żukrowska

Ser­ce człowieka to dom a nie ho­tel do wynajęcia...