Słońce nie osuszy łez duszy ...

“Samotność”, powiedziałam, “Słodka Samotności! Idę szybko, przyklękam, aby szukać twego śladu; Nasłuchuję uważnie w każdym tajemnym miejscu; Kładę szorstką dłoń na ludzkie spragnione wargi; Na wszystkie koleżeństwa zastawiam na boku sieci; Wiem, że jest tysiąc łyk subtelniejszych, dobrych rzadko; Jak znaleźć i wyczarować ich tysiąc, powiedz kapłanko?” Wytropiłam ją tam, gdzie rozchodziły się bezdrożne pola; Zostawiając marne ślady, stopy moje ścieżki wydeptywały W ciemnym lesie; przystawałam nasłuchując, gdzie leżały Jej prawdziwe cienie na wielkiej światła granicy, W mroku martwych, polarnych dni i nocy; I gdzie, do zwrotnika słońca, ocean pośredni odgrywa Jej ciszę i bezwietrzne fale, niczym tarczę zwierciadła;

Życie to chwila co w sobie ma wschody i zachody każdego dnia, czasem pochmurna w deszcz się zjawia, lub słońca promyk sobą zostawia. A wtedy pięknie uśmiecha się i tak przyjemnie otacza Cię, że jak na fali płyniesz wraz z nią i myślisz czy zatrzymasz ją. Lecz mija czasem niespodziewanie, więc gdy jest, niech szczęściem się stanie...

Słońce zawsze oświeci ciemne miejsca.

Choć nikt nie może cofnąć się w czasie i zmienić początku na zupełnie inny, to każdy może zacząć dziś i stworzyć całkiem nowe zakońćzenie. - Carl Bard

Słońce tak dobrym, jak i złym świeci.

Słońcu i miłości nigdy się w oczy nie patrzy.

Pośród chmur słońce wschodzi, ciepłem ludzi oswobodzi, wszak od połud­nia, aż do rana stworze­nia cu­dow­ność jest tkana. -torpeda 10