„Każdy kwiat kwitnie we własnym czasie.”

Przechodząc kiedyś, z rana, po zielonej łące, Wdychałam zapach trawy i kwiatów pięknie pachnących, Nad moją głową, wesoło ptaki w swoim tańcu fruwały, Promyki słońca cieplutko, twarz moją muskały. Napawałam się, tym pięknym, porannym widokiem, Idąc powolnym i równym krokiem, Ostrożnie omijałam wędrujące mrówki, Które wyznaczały swoje własne dróżki, Przy łanach zbóż na moment przystawałam, Zapachem świeżego chleba, się delektowałam, Modraki i maki, jak kolia, podkreślały niwę złotokłosą, błyszczały przepięknie, pokryte poranną rosą. Na horyzoncie jednak chmurki się pojawiły i biało szarą szatą, słońce przysłoniły. Musiałam wracać, by zdążyć przed deszczem, Jednak postanowiłam, że wrócę tu jeszcze! :)

Na niebie w półnuty się układają. Obłoki białe jak mleko. Więc kiedy ranek się budzi. Gdy świat zamglony o świcie. Pomyśl jak pięknym utworem. Jest całe to nasze życie. Ania Bralska

Kto chce posiąść kwiat na własność, zobaczy tylko jego więdnące piękno. Ale jeśli zachwyci się kwiatem rosnącym na łące, zatrzyma go na zawsze.

Każdy ranek daje szansę na to, aby wieczorem móc sobie powiedzieć: to był szczęśliwy dzień...*