"Nie zapomnę nigdy o tym, co bliskie sercu i potrzebom. Myśli jak ptaki - chcą być wolne... frunąć - nie dumać, jak i dlaczego."

Kluczowy lot ptaków.

I coraz mniej... I coraz mniej wędrownych ptaków Przybywa do Kresowych granic Z zachodu, wschodu, z różnych szlaków Do porzuconych niegdyś stanic Do dawnych progów, których nie ma Do mogił porośniętych trawą Wciąż woła Was Ojczysta ziemia Przesiąkła Waszych Ojców sławą Przesiąkła krwią męczeńską braci Którzy za Kresy życie dali Od wieków za nie haracz płacim Żołnierze nasi na śmierć stali Nie nasza jednak była wola Los rzucił Was pod obce nieba Taka Polaków gorzka dola Że wciąż wędrować kędyś trzeba Czekamy Was Rodacy mili Że znów wrócicie do nas wiosną Czekamy tej radosnej chwili Niech stare ścieżki nie zarosną... autor: Maria Dobrzyńska

Kiedy wiatr rzuci liście pod stopy ptakom czas pożegnanie obwieści, wtedy zbudzą się w sercach poetów melancholii deszczowe smuteczki. Pory roku - jak życie człowieka coś się kończy i coś się zaczyna, przyszedł moment by po raz kolejny zawitała jesienna dziewczyna...

A cza­sami na­wet pta­ki są zmęczo­ne lo­tem mi­mo je­go piękna...

Życie w sumie nie jest takie złe, tylko trzeba umieć zapominać.

Mądrość błędu po­lega na je­go niepowtarzalności..