Amy Lowell Głupota Najdroższy, wybacz, że niezdarnie dotykając Twoją różę, złamałam ją i pogniotłam. W ogóle nie przypuszczałam, Że była tak delikatna, aby tylko trzymając W dłoni, można było ją zabić, w ten sposób. Stała wyniośle na swojej łodydze, Nie obawiała się niczego, Nie czuła lęku bardzo bliskiego. Upadła, tracąc równowagę, ubranie Rozdarła aż do dołu. Teraz, pochylona, podnoszę jeden po drugim, Wszystkie jej płatki purpurowe, Rozsypane po upadku, rozpoznawane Wciąż po ich zapachu krwisto-czerwonym Ku pamięci. A z moich słów mogę wyrzeźbić słój mały, Aby ich pachnący pyłek przechować, Którym dla swej duszy musisz oddychać, Wiedząc, że jestem daleko, bardziej niż ty Zasmucona.