Człowiek w samotności jest jak stokrotka pojedynczo rosnąca w gąszczu traw - niewidoczny, anonimowy, bezimienny i pozbawiony piękna. W towarzystwie natomiast, niczym w lustrze, dostrzega własną wartość i poznaje tożsamość, bo towarzystwo jest rojem stokrotek, którego nie można przeoczyć, dzięki czemu jednostka jest widoczna.