Gałązeczka zawsze się chwieje W sposób nigdy nie opisany (I wiatr może dlatego wieje, Ze dźwiękami rozkołysany?) Dzisiaj jedna, osypana różowo, Prężnym łukiem do szyby przylgnęła: "Otwórz okno, wpuść kwitnące słowo", Lgnęła, gięła, mówić zaczęła. Zielonego nie miałem pojęcia, A tu samo, nieproszone, do pokoju, I kołysze różową pamięcią, I nakwieca samotność moją. I stokretnie obfita i mokra Rośnie szeptem coraz silniejszym, Pachnąc głośno, ciągnie od okna W ramię, w pióro, we wnętrze wierszy. Z dyskretną idąc dyrygentką Dźwięczność świata dygoce giętko I nad wierszem różowością trzęsie Ponad wszelkie zielone pojęcie.