Już wczes­nym ran­kiem ziemia ot­wiera się ty­siąca­mi kielichów ku niebu. Mam na myśli, oczy­wiście, kwiaty, ale daw­niej wśród nich były po­dob­no też ludzkie ser­ca, a mo­je ser­ce wciąż ma jeszcze tę przy­padłość, że chciałoby się ku niebu otworzyć.

Ale cudeńko 😉