Świt... Gdy noc się kończy, ciemność zanika budzą się słońca jasne promienie. Tak bezszelestnie, by nas nie zbudzić świt swoim płaszczem otula ziemię. Złocistą farbą maluje niebo, resztki szarości za mgłą ukrywa. Jak za dotknięciem magicznej różdżki, wszystko przebudza się i ożywa. Kropelki rosy błyszczą na trawie, jak najpiękniejsze świata klejnoty. Na sto kawałków się rozpadają, kiedy swym skrzydłem muśnie je motyl.

Gdy trwa karnawał Gdy trwa karnawał smutny nikt nie jest więc nawet zorza choć nieco blada płaszcze wyciąga chcąc się odmienić strój jak wiadomo czasem odmładza ruchem skrzydlatym snop światła zgarnia dyskretnie cugle wiatru w dłoń bierze bo jakby skoczył zakręcił pobiegł zmieniłby obraz – powiedzmy szczerze złocistym pasmem jak wiernym kluczem otwiera okno by spojrzeć w przestrzeń cichutko czeka na pocałunek co delikatnie noc prześle jeszcze czuła ta chwila uśmiech przynosi znad horyzontu płyną motyle to nic że zima one są barwą skąd ich się wzięło dzisiaj aż tyle są więc rumieńce jak mak pąsowe szafirem łatwo zawrócić w głowie więc złoto kłosów rozjaśnia granat kojąco muska rozpieszcza – powiesz wystarczy myśli skierować ciepłe w stronę skąd światło do nas przybywa a już zakuty w ciężar uporu horyzont w szeptach nadzieją wpływa

Ten obraz jest tak nasycony barwami że przyciąga mój wzrok.