Zaplątany w miliony myśli Idę po schodach milczenia. Cisza jest mą towarzyszką. Smutek, łzy, cierpienie, to już pokonałem. Zwyciężyłem. Idę po schodach milczenia choć łzy płyną po policzku. Widzę światło w tunelu, lecz to tylko złudzenie. Spadam, by odżyć. Dlaczego? Dlaczego?- pytam! Ciepło Twoich ust, to tylko chwila. Gdy obudzę się rano, znów będę sam. na nowo zaczynam mą drogę ku szczęściu. Stoję przed moimi schodami milczenia. Ale czy chcę? Czy mogę.