Wstydliwe sny Metamorfozy w dół do źródeł historii utraconego raju dzieciństwa w kropli wody, ucieczki pościgi przez mysie korytarze owadzie wędrówki na dno kwiatu ostre przebudzenie w gnieździe wilgi, albo czujny bieg po śniegu w skórze wilka i nad krawędzią przepaści wielkie wycie do pełni nagły strach kiedy wiatr przynosi zapach mordercy, cały zachód słońca w rogach jelenia spiralny sen węża wertykalnie czuwanie płastugi, to wszystko jest zapisane w atlasie naszego ciała i w skale czaszki odciśnięte jak portret przodków więc powtarzamy litery zapomnianej mowy, tańczymy nocą przed posągami zwierząt ubrani w skórę łuski pióra i pancerze nieskończona jest litania naszych zbrodni, dobre duchy nie odtrącajcie nas zbyt długo błądziliśmy po oceanach i gwiazdach studzonych ponad miarę przyjmijcie do stada .

Panie Jezu, w Twym Królestwie żyć, Boga, czystym sercem czcić. Panie Jezu, to pragnienie ludu Twego, by wejść do Królestwa tego. Tyżeś Panie, za lud oddał życie Swoje, włócznia przebiła, niewinne serce Twoje. I przelała się Twoja Panie, święta krew, która zmyła, pierworodny grzech. Panie Jezu, w Twym Królestwie być, w nowym raju, i na wieki żyć. Gdzie wilk i owca, paść się będą społem, a lew jeść będzie trawę, razem z wołem. Rządy będą sprawiedliwe, i takie bezpieczne, tam człowiek, człowieka nie będzie się bać. I te rządy, będą już wieczne, Królestwo Boże, na wieki będzie trwać! A między ludźmi będzie, jak dotąd, nigdy nie było. Bowiem człowiek, do człowieka.., żywił będzie – miłość!

Uczu­cia są jak wil­ki, te które na­kar­misz przetrwają.

Wolę być samotnym wilkiem niż płaszczącym się psem. – George Orwell