Nasz czas słoneczny Ostatnich liści złote kręgi wirują w tańcu ponad ziemią wiatr im przygrywa fugą tęsknic nim się w ascezę brązów zmienią świt zanurzony w mgliste biele szron cicho pełznie nad zagonem zima się skrada coraz śmielej w nagiej senności ogród tonie lecz proszę spójrz nad horyzontem odblask promieni błyszczy siłą nam czas słoneczny się nie skończył jesienne serca grzeje miłość

Ze słońcem w dłoniach Powiem dziś słówko w obronie słońca. Gdyby nie ono - barw by nie było, ulotnych tańców wierszy natchnionych, które są dla mnie do życia siłą. Gdy świtem wstaje z ciszy i mroku, rozlewa w dzbany słodkie nastroje, zbłękitnia myśli, zieleni słowa, uśmiech rozszerza na nas oboje. Potem przetacza się przez codzienność, pląsa w rozbłyskach, muska w powiewach, manifestuje ciepłem - przyjemność. Przyjmuję sercem rozkosz tych przemian. A gdy wieczorem spać się układa, rumieniec barwi lico złociste, pod stopy ścieli czas uciszenia, pęta marzeniem strugi ogniste. Chłonę czar zaklęć znad horyzontu, bo wtedy lżejszy staje się ciężar, wewnątrz nas pełno nadziei jutra. Ze słońcem w dłoniach - czas się wypełnia. Autor: Maryla

Wykreślić ze świata przyjaźń… to jakby zgasić słońce na niebie, gdyż niczym lepszym ani piękniejszym nie obdarzyli nas bogowie.- Cyceron