Anioł zastukał w boże drzwi,: - „Mój Panie, już są blisko"-. Popatrzył w oczy pełne łez, choć przecież znają wszystko. U zejścia z mostu stanął Bóg- pobladły, wargi drżące- -jak tu utulić wszystkie psy, gdy idą ich tysiące?. Jakimi słowy błagać ma ,Bóg psy o wybaczenie za to, że wierząc w obraz swój, dał człowiekowi Ziemię?"..

A gdy się wypełniły dni i umrzeć przyszło latem, przez most tęczowy przeszły psy. - Równiutko. Łapa w łapę. Od łap tysięcy dudnił most, deszcz krwawy smagał ziemię, a one szły, i szły, i szły, ból niosąc i cierpienie.