Życie człowieka, wkraczając na drogę dojrzałości, zakwita kolorem zadumy niczym wrzosowiska i nicią srebrzystych włosów osiada na ziemi rozrzedzając się powoli jak porankiem spijana mgła. Trzeba mieć więc nadzieję każdego dnia, iż jest początkiem czegoś lepszego niż to, co minęło zaledwie wczoraj.