Los ludzki nieus­tannie huśta się między ra­dością a bólem.

Lek­cja, która nie spra­wia bólu, nicze­go nie uczy.

My, ludzie, os­trzy­my się na ka­mieniu szli­fier­skim bólu i ko­nie­czności

Nie ma ta­kiego bólu, które­go nie można by wypłakać.

Nie ma śmier­telni­ka, które­go nie dot­knąłby ból.

Świado­mość nie przychodzi bez bólu.

Człowiek bar­dzo się us­karża przy każdym bólu, a tak rzad­ko się cie­szy gdy go nie czuje.

Bez bólu i cier­pień nie istniejemy.

Ra­dość często by­wa początkiem nasze­go bólu.

Naszą opi­nię na te­mat ludzkich poczy­nań for­mułuje­my na pod­sta­wie przy­jem­ności lub bólu, ja­kie nam sprawiają.

Naj­większy jest ból, gdy ra­ny za­dają najbliżsi.

Ból in­nych nieraz gorzej bo­li niż własny.