Jak mam być spokojna, skoro wszystkie komórki w mózgu są nerwowe.

Co wieczór ro­bię so­bie her­batę i za­bieram się do czy­tania ja­kiejś książki, udając że spra­wia mi to przeog­romną przy­jem­ność i nap­rawdę pop­ra­wia humor. Jed­nak wiem, że praw­dzi­we szczęście od­czuję do­piero, gdy znajdę się w Twoich ramionach. 

Prob­le­my są jak cias­to. Od­sta­wione w us­tron­ne miej­sce spo­ro urosną.

Kiedy zakładasz maskę, pa­miętaj aby wy­ciszyć też ser­ce, bo ono zdradzi to, co niewi­doczne dla oczu.

Wszys­tko się zmienia. Dziś jeszcze nieopie­rze­ni już w piórka obrastają. 

Kiedy założyłam oku­lary ma­ki zro­biły się bar­dziej czer­wo­ne, a niebo bar­dziej niebies­kie.  Oku­lary te pow­szechnie na­zywa­ne są szczęściem.

W tą par­kową ławkę wrył się za­pach naszych myśli i marzeń. Bo tam ma­gia miała swój niepow­tarzal­ny zapach. 

Zem­sta i za­wiść nie zaw­sze ko­pią "dołki"... cza­sem ścielą drogę różami.

Pełnia szczęścia: gdy na Twój pa­rasol życiowy pa­dają krop­le dob­re­go słowa i szcze­rego uśmiechu.

Rodzi­ce są jak la­tar­nie mor­skie. Kiedy błądzi­my po­kazują nam, która dro­ga jest dobra. 

Życie - to nie lam­pa alladyna, pa­miętaj o tym - jak z życiem zaczynasz.

Marze­nia są jak lawa... cze­kają w wul­ka­nie naszych pragnień, zreali­zowa­ne wy­buchają radością i zas­ty­gają w szczęśli­wym spełnieniu