Nasza zima biała, chustą się odziała. Idzie, idzie do nas w gości, w srebrnych blaskach cała! Włożyła na czoło - księżycowe koło. Lecą z płaszcza gwiazdy złote, gdy potrząśnie połą. /M. Konopnicka/

To właśnie tego wieczoru, gdy wiatr zimny śniegiem dmucha, w serca złamane i smutne, po cichu wstępuje otucha.

Zuzia, lalka nieduża, płaszczyk za krótki, zbyt duże butki. Fartuch biały z kieszonką, w kieszonce słonko, a w główce marzeń sto :)))

Muzyka w duszy wyrwie z sideł, nabrzmiałe chwile... śpiew łabędzi. Znów usłyszymy pośród ździebeł, falą płynącą, jakby skrzydeł.

Przed fontannami perłowymi, noc winogrona gwiazd rozdaje. Znów wędrujemy ciepłą ziemią, znów wędrujemy ciepłym krajem.

Nadzieja jest jak cukier w kawie. Jeżeli nawet jest jej mało to i tak wszystko osłodzi.

Potrzebuję być z Tobą na lata. Nie na chwilę, miesiąc, czy rok. Pójść pod rękę na koniec świata. Dzielić każdy w życiu krok. /A. Sikora/

Z pewnością wygrałby casting na roznosiciela :)))))

Gdy­by ludzie za­mie­szkujący pla­netę, na której nie kwitną kwiaty, mog­li je poz­nać, stwier­dzi­liby, że my, ziemianie, mu­simy chy­ba sza­leć z ra­dości, mając je wciąż wokół siebie.

Trzeba próbować życia i ze swym losem się zmierzyć. By nie żałować, że czegoś nie udało się przeżyć.

Masz rację Grzegorz. To postać z filmu Gra o tron. Jon Snow i jego wilkor Duch. Jestem zakochana zarówno w książce jak i w serialu. A to moja ulubiona postać.

Życie moje, nie uciekaj. Jeszcze widzę Cię z daleka, jeszcze Cię dogonię polną drogą... jeśli tęcze i anioły mi pomogą.