Nie ma groźnych psów, są tylko nieodpowiednio chowane.

Jest ta­ka miłość ze wszys­tkich naj­większa.Trwa po­nad życie i po­nad umiera­nie.Za­biera cząstkę nas sa­mych od­chodząc i cząstką siebie w nas po­zos­ta­je.I na­wet gdy jest już w in­nym świecie kochać nas stamtąd nie przes­ta­je.Dob­rze tą miłość wszys­cy zna­my…to miłość nas do niej i jej do nas…miłość naszej mamy.

Kocham la­to. Mogę wyjść na łąkę, po­bawić się ze sto­noga­mi, po­liczyć krop­ki na bied­ronkach, pości­gać się z mo­tyla­mi, poz­ry­wać pol­ne kwiaty i zat­ra­cać się w ich cu­dow­nym za­pachu wolności.

Krop­le deszczu na szy­bie są jak łzy w oku, za­mazują nam wi­dok na świat.

Dość sil­ne drze­wo mi­mo wszys­tkich uszczer­bków wy­puści pączki. Tak sa­mo jest z ludźmi...

Wszys­tkie naj­piękniej­sze bu­kiety za­mienię za...naj­skrom­niej­szą stok­rotkę od....Ciebie....

Cza­sami czu­jemy się jak ptaszki w klatce... mi­mo że ni­by sa­mi ma­my do niej kluczyk, ale jed­nak ciężko jest ot­worzyć drzwiczki od środka...

Cza­sami z życiem jest jak z je­sienią ... wiatr w oczy, deszcz roz­paczy, zes­chnięte nadzieje i pożółkłe myśli.

War­tość psa nie na­leży oce­niać po tro­feach ja­kie zdo­był lecz po ­tym­potomstwie ja­kie zostawił.

Otu­lona smut­kiem zimy, Za­pom­niała o na­miętności lata... Do­piero za­pach białych tu­lipanów w po­koju obudził w niej wspomnienia

Tu­lipan, tu­lipan, tu­lipan... Niech mnie częściej tu­li pan...

Nasze pla­ny są niczym wątłe źdźbła tra­wy tar­ga­ne przez wiatr rzeczywistości.