Nikt by nie uwie­rzył, ja­kie mnóstwo łez mieści się w ko­biecych oczach.

Słońce smut­ku wy­pali ziemię, mróz w lód prze­mieni no­cy łzy. Księżyc ro­zis­krzy śniego­wy puch, w końcu wios­na wróci, ale nie ty.

Jeśli ktoś traktuje Cię źle, pamiętaj, że to z nim jest coś nie tak, a nie z Tobą.

Normalni ludzie nie niszczą innych ludzi.

Na prostej drodze nie nauczysz się wychodzić z zakrętów.

Zamartwianie się nie usuwa jutrzejszych problemów, ale zabiera dzisiejszy spokój.

Zapomnieć kogoś kogo się kochało jest tak samo łatwo, jak przypomnieć sobie kogoś kogo się nigdy nie spotkało.

Służyłem u pana przez dziewiąte lato, dał ci mi, ci mi... dał chałupę za to. A chałupa się rozpada, nic nie mogę, trudna rada, oj dana. Więc poniekąd, jak widzicie, żyje mi się znakomicie, oj dana, dana, oj dana.

Służyłem u pana przez ósme lato, dał ci mi, ci mi... dał pole za to. A to pole chwasty rodzi, trzeba mocno się nachodzić, oj dana. Więc poniekąd, jak widzicie, żyje mi się znakomicie, oj dana, dana, oj dana.

Służyłem u pana przez siódme lato, dał ci mi, ci mi... dał psinę za to. a pies zamiast stać na straży, o wakacjach ciągle marzy, oj dana. Więc poniekąd, jak widzicie, żyje mi się znakomicie, oj dana, dana, oj dana.

Służyłem u pana przez szóste lato, dał ci mi, ci mi... dał konia za to. A konisko się zbiesiło, kurz po sobie zostawiło, oj dana. Więc poniekąd, jak widzicie, żyje mi się znakomicie, oj dana, dana, oj dana.

Służyłem u pana przez piąte lato, dał ci mi, ci mi... dał osła za to. A ten osioł nienażarty, jest leniwy i uparty, oj dana. Więc poniekąd, jak widzicie, żyje mi się znakomicie, oj dana, dana, oj dana.