Wrażli­wość jak ptak ze złama­nym skrzydłem…tak łat­wo o nią się potknąć…

Zmarznięte ser­ca noc­nych wędrowców lu­bią kar­mić się marze­niem o tym, jak wiel­ka miłość mie­szka w jas­nych ok­nach mi­janych domów...

Wiatr - nies­trudzo­ny wędro­wiec, który pewną igłą prag­nie uzu­pełnić ubyt­ki niepewności... (To co wi­doczne pot­ra­fi też przy­nieść wiele ra­dości, tyl­ko trze­ba ją umieć dostrzec)...

Mo­tyl - bez­tros­ki, mały i sa­mot­ny wędro­wiec za­gubiony pośród zgiełku te­go świata.

Szczęście to bez­domny wędrowiec. Nie ma włas­ne­go ad­re­su, ale twój zna.

śmiech i płacz to tyl­ko krzy­we zwierciadła

Piękny widoczek, podoba mi się

Wiem jak ułożyć ry­sy twarzy, by smut­ku nikt nie zauważył.

Uśmiech by­wa ak­tem męstwa, smu­tek to słabość i pos­ta­wa zbyt wy­god­na. Być ra­dos­nym i dob­rym, kiedy świat jest smut­ny i zły, to do­piero odwaga.

wschodzące słońce, jas­ne, błękit­ne niebo... tak mnie dziś przy­witał ranek, za­powiedź dnia dobrego...

Dot­knij miłość, zat­rzy­maj wiatr, ukołysz niebo, po­całuj gwiazdę, obej­mij mrok, uchwyć chwilę, przy­witaj się ze słońcem, za­tańcz z księżycem, za­bij niena­wiść, wy­bacz wojnę zaz­drości, pożar­tuj z uśmie­chem i do­piero wte­dy mów o wolności.

Raz w niebie ra­dości, na smut­ku znów dnie - wie tyl­ko, kto kocha, co szczęściem się zwie.