Praw­da jest jak ziar­no, na­wet scho­wana głębo­ko pod ziemię w końcu wyj­dzie na zewnątrz wy­dając na świat wspa­niały owoc.

Chłod­ny wiatr niep­rze­myśla­nych słów zga­sił już nieje­den płomyk nadziei...

Bez­radne są słowa, gdy po pus­ty­ni wiatr je rozsiewa

Życie to naj­bar­dziej ek­stre­mal­ny ze sportów. Trze­ba rzu­cać się na głęboką wodę, a po­tem: płynąć pod prąd, iść pod wiatr, rzu­cać się w wir, spa­dać z obłoków, sięgnąć dna i...odejść...cza­sem właśnie w chwi­li, gdy już na­biera­liśmy wiat­ru w żagle...

Niektórzy ludzie są jak wiatr, tak szyb­ko się zmieniają.

Z kon­flik­tu ser­ca i ro­zumu nie zrodzi się owoc szczęśli­wej prawdy...

Oczy pełne łez, gdy wiatr wspom­nień wieje zbyt mocno...

Każdy wo­jow­nik światła cier­piał z po­wodu spraw, które nie były te­go war­te.

Aby zdo­być wiel­kość, człowiek mu­si tworzyć, a nie odtwarzać.

Dry­fując po niez­ba­danych wo­dach na żag­lu zapomnienia.

Żyjący wy­dają owo­ce, we­getujący imi­tują wszystko...

Za­kaza­ny owoc sma­kuje naj­le­piej-dla­tego mam ty­le kłopotów...