Wys­tar­czył je­den nies­podziewa­ny po­wiew wiat­ru, a wszys­tko od­le­ciało bezpowrotnie...

Nies­podziewa­nie i nie­chcący wy­wołany uśmiech na Two­jej twarzy da­je niez­mie­rzo­ne pokłady szczęścia.

Pa­mięć to zdrad­li­wy oszust. Nachodzi nas nies­podziewa­nie niczym niezapłaco­ny przed la­ty man­dat. Kiedy przyj­dzie, nie wiado­mo co nam po­każe - możemy tyl­ko mieć nadzieję, że będzie to przy­jem­ne, war­te wspom­nień miej­sce.

Cza­sem idąc w wy­sokich ob­ca­sach, po po­zor­nie sta­bil­nym chod­ni­ku, może oka­zać się, że któraś płyt­ka jest rucho­ma i nies­podziewa­nie wpa­damy w dołek... Łat­wo się wte­dy przewrócić, al­bo po­ryso­wać obcas....

Nies­pełniona miłość jest jak gwiaz­da, która rozbłys­ka jas­nym światłem, dając przed­smak wie­czności, a po­tem nies­podziewa­nie gaśnie...

Nic tak nie pod­no­si na duchu, jak nies­podziewa­ne słowa wspar­cia płynące z ust oso­by, której byśmy o to nie po­dej­rze­wali.

Każdy wie, ile może zdziałać piękna me­lodia. Tyl­ko ona wycza­rowu­je ma­giczne chwi­le. To ona do­daje uro­ku i pew­ności. Tak, mu­zyka ma wielką moc. Pot­ra­fi łączyć ludzi.

Mu­zyka to naj­lep­sza to­warzyszka dla te­go, kto cier­pi. Jest ochocza i ra­dos­na jak dziec­ko, og­nista i po­wab­na jak młoda dziew­czy­na, dob­ra i mądra jak sta­ry człowiek, który spędził owoc­nie życie.

Słucha­my do­wol­nej mu­zyki. Żad­na oso­ba na­wet naj­ważniej­sza w naszym życiu nie po­win­na za wszelką cenę zmieniać nasze­go gus­tu. Lecz bar­dzo często jest tak, że słucha­my te­go co jest na to­pie choć wiemy, że lu­bimy zu­pełnie in­ny rodzaj muzyki.

jeśli chcesz żyć na Alei Pełnej Róż , mu­sisz zacząć je sadzić .

No­wy dzień, no­wa nadzieja. Zacznij ufać.

Każdy ból tworzy w naszym ser­cu ranę, którą z cza­sem uda­je nam się załatać, ale zaw­sze zos­ta­je bliz­na.. bliz­na która może zacząć krwa­wić na nowo.