Pat­rząc przez łzy za­wie­dzionej miłości na­wet naj­piękniej­szy mo­tyl oka nie pocieszy.

Wios­na, a z nią - wiosen­ne porządki w ser­cu : wyrzu­canie za­suszo­nych kwiatów bo­les­nych wspom­nień, by łąka no­wej nadziei mogła znów się za­ziele­nić, dając miej­sce kiełkującym marzeniom...

Szczęście nie rośnie na łące ani nie chodzi w ko­miniar­skich bu­tach, ale mie­szka w ser­cu i od­bi­ja się w uśmiechu.

Na łące szczęścia każdy ko­lej­ny kwiat ra­dości jest je­dyny w swoim rodzaju.

Ludzkie dzieje niczym kwiaty na łące, jed­ne przyg­niłe, in­ne świeżością pachnące, Choć cza­sem jest ciężko, siły upadają, Os­ta­tecznie swym uro­kiem nadzieją ubogacają...

Bo na usianej kwiata­mi łące ot­warte­go umysłu znaj­dziesz naj­piękniej­sze dusze... Za­kocha­ne w wolności...

Aby na łące twoich uczuć nig­dy nie zak­witł niena­wiści chwast,pod­le­wany łez goryczą.

Siej­my wśród ka­mieni ziar­na kwiatów,…bo o ileż piękniej żywą łąką się ra­dować niż wśród zim­nych głazów egzystować.

Jed­na, sa­mot­na łza spływająca po po­liczku za­wiera w so­bie więcej smut­ku niż po­tok łez.. Jest wy­razem naszej bez­silności, ale też siły. Siły cha­rak­te­ru. Bo czyż na­leży obar­czać naszym bólem innych?

Na­wet zmiana fry­zury wpływa na nasz cha­rak­ter, nas­trój, na no­wo kształtuję osobowość.

To nie wygląd, nie cha­rak­ter, ani wi­zeru­nek - to czy­nami pra­cujesz na szacunek.

Powietrze, światło, odpoczynek uzdrawiają lecz największe ukojenie płynie z kochającego serca - Theodor Fontane