Ta jed­na łza, sa­mot­na łza, co po po­liczku płynie. Gorąca, smut­na, tak jak ja i no­si mo­je imię. I ja­kiś ton, co w duszy łka, przy­cicha, ale nie gaśnie. Ja­kiejś gi­tary cichy płacz w od­da­li słyszę właśnie.

Pośród zgiełku ulic i gwa­ru miast is­tnieje coś co wzrusza, co wy­raża war­tość człowieka, a jest to ludzka dusza.

Rodzi­na jest jak do­niczko­wy kwiat... cza­sem usycha gdzieś po bo­kach... cza­sem ja­kiś liść od­padnie... przy­więdnie trochę, poszarze­je... to nie powód by ją od­sta­wić w kąt- wręcz prze­ciw­nie... Właśnie wte­dy na­leży ją pos­ta­wić w słońcu, otoczyć czułością, pod­lać miłością i troską... Nie trud­no dbać o to , co nig­dy nie cho­rowało... Sztuką jest ura­tować, od­tworzyć to , co wy­daje się już stracone na zawsze . Bryzeidaa

Jeśli ktoś był dla Ciebie ważny, nie zapomnisz go. I nie ważne czy to był chłopak czy przyjaciel czy pies..

Psie jęzorki w akcji

To moja pierwsza czytanka

Buty do wyboru i koloru

A co, ciekawa jestem

Śnieżynki na dłoni

Spacerek krajoznawczy

Minionki w desancie

Żabka kum kum