Oj, śliczne nasze góry, oj jakże was pochwalę, oj ra­dy wam nie dały cep­ry ni górale.

Ziemio mo­ja dro­ga, na­jukochańsza od tatr do Bałtyku , oj­czys­ta, do której jeszcze mogę się zwrócić. Ty­le już sa­ma wy­cier­piałaś , ty­le zniosłaś. Pozwól, proszę, mi tu zos­tać i weź mo­je ciało do siebie. Wiesz, na woj­nie nie ma nag­ro­dy za dru­gie miej­sce, wi­docznie pier­wsze nie było mi już da­ne.

Nasze piękne, polskie góry :) Wybieram się we wrześniu :)