Nie ważne jak wiel­kie słońce, zaw­sze przyk­ry­wają je chmury.. Tak, kocham cię słońce, tyl­ko te chmu­ry nie dają mi dojść do ciebie..

Łzy zaw­sze są słone. Nieważne czy płacze­my smut­ni czy z uśmie­chem na us­tach. Płacząc ze smut­ku sta­piają się z naszym sta­nem ducha

W życiu każdy ma swoją drogę i na niej zos­ta­wia ślady. Ale od każdej głównej dro­gi od­chodzą te poboczne; I ni­mi trze­ba umieć dojść do celu.

O szczęściu można po­wie­dzieć, że jest jak płatek śniegu, piękne, ale i nies­te­ty ulot­ne, gdy od­po­wied­nio o nie nie zad­ba­my roz­puści się i po­zos­ta­nie po nim tyl­ko mała kro­pel­ka już nie tak niesa­mowi­ta, jak sam płatek.

Smut­ni ludzie uwiel­biają deszcz, po­nieważ nie muszą już płakać sami.

Twarzy można mieć wiele, zaś su­mienie tyl­ko jed­no ...

Ma­my tak wiele marzeń. Na­wet gdy­by spadły wszys­tkie Gwiaz­dy nie spełniłyby ich wszystkich...

Cza­sem tyl­ko łzy pot­ra­fią po­wie­dzieć nam o szczęściu dru­giej osoby.

Na­wet gdy­byś dał człowieko­wi wszys­tkie wspa­niałości świata, nic mu nie po­może jeśli nie ma przy­jaciela, które­mu mógłby o tym powiedzieć.

Kochać ko­goś to bar­dzo piękne. Ważne jed­nak, aby mu o tym powiedzieć.

Wo­bec płaczu każde słowo jest nieme, żeby nie po­wie­dzieć, upadłe.

Cza­sami trze­ba wy­walić swo­je myśli na przysłowiowy stół, i bez żad­nej ich seg­re­gac­ji po­wie­dzieć głośno co leży, meczy i dusi.