Dob­ry człowiek ser­cem rozświet­la smut­ne twarze. Zły smucąc bliźniego - przys­pie­sza swój upadek.

Dob­ry człowiek na­pełni la­tar­nię os­tatnią kroplą nadziei, żeby rozświet­lić mrok za­gubionej duszy.

Cza­sem życie układa in­ny sce­nariusz, niż byśmy chcieli. Ale dob­ry ak­tor spros­ta każdej narzu­conej roli.

Niektórym wys­tar­czy fa­tamor­ga­na, by stwier­dzić, że doszli do źródła.

Źródło zwyk­le nie pochwa­la dro­gi, którą wyb­rała rzeka.

Kiedy w ser­cu miłość, każdy na­pisa­ny wers zachwy­ci. Kiedy w duszy piękno, poz­wo­limy unieść się...słowom po­nad...życia ho­ryzont ....

Roz­poznać szczęście, kiedy leży u twych stóp, mieć od­wagę i zde­cydo­wać i pochy­lić się, chwy­cić je w dłonie... i zat­rzy­mać. To mądrość ser­ca. Mądrość, która jest tyl­ko lo­giką, to mało...

Każdy chce dot­knąć nieba, ale nie każdy pot­ra­fi zat­rzy­mać je w swoich rękach.

Nie każdą łzę da się zro­zumieć, ale każdą ko­lejną można zatrzymać.

Szep­tem słów pragnąc zat­rzy­mać na jedną chwilę przew­rotny los, który sub­telnym do­tykiem dłoni roz­wieje niepew­ność uczuć....

Nie można zat­rzy­mać piękna na zaw­sze, dla­tego tak bar­dzo kocha­my je za chwile...

Cza­sem chcesz popędzić czas, jak szyb­kiego ko­nia, by do przo­du gnał, a cza­sem chcesz zat­rzy­mać czas, uwiązać przy budzie jak psa.