Mu­zyka to naj­lep­sza to­warzyszka dla te­go, kto cier­pi. Jest ochocza i ra­dos­na jak dziec­ko, og­nista i po­wab­na jak młoda dziew­czy­na, dob­ra i mądra jak sta­ry człowiek, który spędził owoc­nie życie.

Są różne rodza­je uśmie­chu. Uśmiech ironiczny. Uśmiech wymuszony. Uśmiech drwiący. Uśmiech sztuczny. Uśmiech ra­dos­ny i szczery. Tyl­ko cze­mu ten os­tatni jest ta­ki rzadki?

Ser­ce ra­dos­ne ma to do siebie, że prze­lewa ra­dość na twarz, tworząc ta­ki cud, ja­kim jest szcze­ry uśmiech.

Są ta­kie miej­sce gdzieś na dnie mo­jej duszy w których zam­knąłem młodzieńcze wspomnienia do­tyki nieśmiałe, wśród ma­gicznych wzruszeń i kwiatów, które pachniały nam w sieni…

Po­daruj ludziom po­god­ne trwa­nie a prze­konasz się dla ilu z nich przywrócisz wiarę w ra­dos­ne bycie.

Le­piej mieć je­den dzień szczęśli­wy i wspo­minać go przez la­ta, niż wszys­tkie dni mieć ra­dos­ne i nie wie­dzieć, który z nich był najlepszy.

Naj­większy dar to mieć kochającą rodzinę przez cały rok, a nie tyl­ko w wigilię.

Przełama­ny opłatek niejed­no dźwi­ga brzemię.

Dob­re słowo niczym miodu plas­ter, osładzające gorzkie wnętrze i sączące swe krop­le wprost do po­budzo­nego serducha....

Życie to płacz, płacz to łzy, łzy to krop­le, krop­le to deszcz... A w płaczu jak w deszczu, kiedyś w końcu wyj­rzy słońce...

Chcąc zys­kać sza­cunek wszys­tkich ludzi, to jak próbo­wać złapać wszys­tkie krop­le deszczu.

Na­tura człowieka przy­pomi­na dzieje wiad­ra: raz wy­pełnione życiodajną wodą, in­nym ra­zem dziura­we mar­nujące ożyw­cze krople...