Ludzie po­ras­tają świat niczym drze­wa, trwałe i moc­ne o wspa­niałych korze­niach, lecz ich dusze jak lis­tki na wiet­rze się unoszą, wzla­tują - opa­dają, nie/raz drogę swą gu­biąc przed czymś uciekając, umierają, rodzą się na no­wo... Cier­pią, gdy miłość za­wodzi!

Scho­dy życia mają czte­ry stop­nie: dzieciństwo, młodość, doj­rzałość i sta­rość. Wchodząc nie wiesz na którym stop­niu zat­rzy­ma się Twój krok. By­lebyś tyl­ko każdy przeżył dobrze.

Sta­rość we wszys­tko wie­rzy. Wiek śred­ni we wszys­tko wątpi. Młodość wszys­tko wie.

Od­dać ser­ce ko­muś, z kim sta­rość będzie drugą młodością... Dla której war­to żyć.

Młodość – Puchar przechod­ni po­koleń... każdy nim jest wyróżniony, lecz na czas określony.

Młodość zachłan­nie wy­rywa kar­tki z ka­len­darza życia... Je­sień naszych dni prag­nie je tam zatrzymać...

a na cmen­tarzu zno­wu anioły sze­leszczą skrzydłami wiary niosą za­dumę, ref­lek­sje, spokój ta­kie niez­wykłe dary

Po­między żyjący­mi a zmarłymi zos­tają tyl­ko kwiaty pa­mięci... tak kruche.

Słodycz, go­rycz, kwas są sma­ka­mi z który­mi się spo­tyka­my niemal codzien­nie . Ta­kie właśnie jest życie... mu­si­my spróbo­wać każde­go z nich, żeby w pełni zro­zu­mieć je­go sens...

Śmierć - ta­ka pros­ta w słowach, ta­ka trud­na w życiu.

brak równo­wagi gro­zi wyw­rotką, dla­tego to pech i szczęście chodzą parami

Bo­gac­two to pojęcie względne. Dla większości oz­nacza to mnóstwo pieniędzy, a dla mniej­szości bo­gac­twem jest rodzi­na ,zdro­wie, miłość, których nig­dy za pieniądze nie kupisz.