Bóg przemawia w ciszy i kto w sercu ucichnie zaraz go usłyszy.

Dopiero w samotności człowiek jest naprawdę sobą.

A najlepiej tak w las pójść i niczego nie zbierać, o niczym nie myśleć.

Cisza to luksus dla wszystkich.

Czasami stoimy w takim miękkim bagienku, myśląc, że jesteśmy szczęśliwi. Jest nam fajnie i przyjemnie, bo jest miękko, ale nie zdajemy sobie sprawy, że toniemy.

Gdy błądzimy po lesie, przychodzi taki moment, że zaczynamy się w nim czuć jak w domu.

Zależymy od pamięci jak las od drzew, a rzeka od brzegów. Powiem więcej, według mnie, stworzeni jesteśmy przez pamięć.

Żona nie niedźwiedź, do lasu nie ucieknie.

Boskie dzieło stworzenia nigdy nie dobiega końca. Zaczyna się, a potem trwa nieskończenie, w nieustannym trudzie dając początek nowym sceneriom, nowym przedmiotom i nowym światom.

Piękne jest to, co podoba się całkiem bezinteresownie.

Człowiek nie jest bogaty tym, co posiada, lecz tym, bez czego z godnością może się obejść.

Dla przeciwwagi wielu uciążliwości życia niebo ofiarowało człowiekowi trzy rzeczy: nadzieję, sen i śmiech.