Ta wędrówka nasza aż po życia kres, co spotkasz, to spotkasz nie ma stałych miejsc. Miasta nie twoje, kraje nie twoje ani twój szum rzek, jak ty żyje drzewo i ptak żyje też tak samo jak ty żyje liść. Ty musisz wytrzymać i ciągle i co dzień iść. Niezbadane losy lecz nie ślepy los milczenia jest więcej więc ty ucisz głos. Białe samotne żagle żeglują im wiadomy rejs i niebieskie ciała po swych drogach lśnią i płyną rejs nie skończył się. Kotwicą jest niebo i dobrze przeżyty dzień. Wędrowanie nasze nie donikąd bieg bo zawsze przed nami cel i drugi brzeg. Twarze dalekie tak jak planety nie brak dziwnych miejsc, czy je zobaczymy to zależy od wysiłku od bijących serc. Nie pustka kosmosu, lecz serce co bije, jest. Odpowiedz

Piękne drzewo w krajobrazie. Odpowiedz