Nigdy nie pytam, co jest dobre, a co złe, tylko, co mi sprzyja, a co mi szkodzi.

Żaden stopień ziemskiej ciemności nie może zgasić blasku wewnętrznego.

Nic nie może przytłumić światła, które świeci od wewnątrz.

Wpatruję się w blask świecy i mam nieodparte wrażenie, że widzę siebie za wiele, wiele lat… Gdy jestem pomarszczoną staruszką, przygarbioną, niedowidzącą. Tak… każdego z nas to czeka. Mnie też!

Nie da się ukryć, że ważne dla nas rzeczy (ta płonąca świeca) często są przyćmione przez codzienność i szarość jak również przez ludzi.

Najpiękniejszy blask nie pochodzi z błysku błyskawicy, płomienia świecy czy nawet promienia słońca. Najpiękniejszy blask płynie prosto z ludzkiego serca.

Nie trzeba mi opasłej świecy. Tylko płomieniem mierzy się jej wartość.

Rozłąka osłabia mierne uczucie, a wzmaga wielkie, jak wiatr gasi świecę, a rozpala ogień.

Najpiękniejszą rzeczą, jakiej możemy doświadczyć jest oczarowanie tajemnicą. Jest to uczucie, które stoi u kolebki prawdziwej sztuki i prawdziwej nauki. Ten, kto go nie zna i nie potrafi się dziwić, nie potrafi doznawać zachwytu, jest martwy, niczym zdmuchnięta świeczka.

Zaiste! nic tak uczuć w sercach nie rozpala, jako kiedy się serce od serca oddala. Czas jest to wiatr, on tylko małą świecę zdmuchnie. Wielki pożar od wiatru tym mocniej wybuchnie.

Miłość to ogień. Wystarczy zamknąć się przed światem, wystarczy zostać z nią sam na sam i nawet nie zauważysz, jak płomień pochłonie cały tlen i zgaśnie.

Jeszcze dziś roznieć swoją iskierkę życia i pozwól, aby stała się płomieniem.