Całowanie przypomina picie herbaty z sita – ani jednym, ani drugim nigdy nie można się nasycić.

Wielka miłość zaczyna się szampanem, kończy zaś herbatą.

Herbaty powinny być parzone i wypijane w samotności.

Wódka ogłupia, piwo rozleniwia, kawa podnieca – tylko herbata zjednuje przyjaciół.

Herbatę należy pić powoli, z szacunkiem, jak gdyby to ona była osią, wokół której kręci się świat, równo, bez pośpiechu w kierunku przyszłości.

Miłości i skandal są najlepszymi substancjami słodzącymi herbatę.

Dla dwóch osób siedzących razem przy dzbanku herbaty i świeżych ciasteczkach wszystkie wielkie problemy świata przestają istnieć. W tej chwili przyjaciele znajdują się we własnym "cudownym ogrodzie".

Poszukaj filiżanki herbaty, czajnik sam się znajdzie. I teraz możesz mi opowiedzieć sto historii.

Herbata chce nam pomóc, tłumi napięcia atakujące głowę. I daje pogodę ducha.

Herbata od mieszania nie zrobi się słodsza, w tym celu bowiem trzeba dosypać cukru.

Najsmutniejszy z napoi — filiżanka słabej herbaty.

Wiara w herbatę to wielka sztuka zakrywania piękna, by je odkrywać ponownie, i domyślania się, czegoś, czego się nie ma odwagi ujawnić. Jest to subtelna tajemnica, jak można śmiać się z samego siebie, dyskretnie, ale serdecznie, a tym samym jest to najdoskonalsza recepta filozofów na wspaniałe samopoczucie.