Dusza ma tyle twarzy, ile w człowieku tęsknot za kimś lub za czymś, dlatego im mocniej tęskni, tym bardziej czuje się samotna i niezdolna siebie określić jakby była skazana na bezdomność.

W człowieku drzemie zajęczy pośpiech i lęk, który warto niekiedy przełamać, by móc zachwycić się chwilą.

Radość może przyjść do człowieka w najmniej oczekiwanym momencie i bez szczególnego powodu niczym muzyka porywająca do tańca.

Dojrzałość człowieka to droga uciekająca w jesień melancholijnych nastrojów oraz refleksji i kartkowanych wspomnień, szeleszczących kolorowymi liśćmi liczonymi przez wiatr w sakiewce przestrzeni... Zdajemy sobie wówczas sprawę, że tyle nas pozostaje na świecie, ile zieleni na listopadowych gałęziach.

Przy każdej świecy rok do tyłu śladem pamięci sięgam w rozterce i przy rachunku swego sumienia, wyciągam w przeszłość spragnione ręce, które tęsknotą obleczone żebrzą o dotyk dłoni - ich ciepło, a samotnością otulone mają świadomość, że wszystko przeszło, więc przy płomieniu świec i świecy uczy się serce z czasem oswoić, i to, co rani, i to, co smuci oczekiwaniem na radość ukoić.

Jesiennym deszczem można wypłakać poranienia, ukrywane cierpienia i ból oraz smutki, nie narażając się na utratę siły, bo tylko deszcz jesienną porą uszanuje łzy człowieka.

Największym darem człowieka dla człowieka jest czas, który mu podarowujemy i z którego potrafimy zrezygnować, by ktoś w naszym towarzystwie poczuł się szczęśliwy.

Człowiek zostawia po sobie tak wiele - tylko cień własnych kości... Czemu więc życie trwoni na walkę o ciało?!

Nie ma piękniejszego gestu miłości nad bukiet polnych kwiatów, bo miłość jest prostym uczuciem i kruchym, dlatego wymaga zaangażowania i pielęgnacji obojga zakochanych w sobie serc.

Zakochać się w zimie, to jak zaakceptować wszystkie swoje ułomności i słabości, niedoskonałości i przeciętności poprzez umiejętność dostrzeżenia w sobie tego, co dzięki nadziei ma szansę w nas zakwitnąć i nas zachwycić niczym wiosna, gdyż nie ma pory roku, która nie przemija.

Wiedza jest mgłą, w której człowiek bada niepoznaną do końca rzeczywistość. Wiara zaś jest słońcem, w którym to, co we mgle jeszcze niepoznane i jeszcze niezbadane, jest rzeczywistością.

Karuzela to powrót do beztroskich momentów radości nawet w najsmutniejszych chwilach codziennego życia, bo koło wspomniań zatacza obrót i wraca w to samo miejsce, w którym człowiek czuł się szczęśliwy, jakby, cofając czas, odkrywało w dorosłej osobie dziecko.