Wolność jest jedynie wyobrażeniem tego, czego rzeczywistość nie jest w stanie człowiekowi ofiarować.

Niekiedy warto się wtopić w przedmiot lenistwem pochłaniający ludzkie ciało, by stać się częścią świata, którego człowiek nigdy nie zrozumie, stając się na skutek owej świadomości częścią niedopasowaną do otoczenia.

Zaniżone poczucie własnej wartości jest ciemnością, w której człowiek szuka korony strąconej z jego skroni przez podłe doświadczenia.

Samotność jest świadomością pomagającą człowiekowi zrozumieć to, że w naturze jest tylko kruchym i zbędnym elementem, bez którego świat sobie poradzi, ale który bez łaskawości Ziemi skazany jest na śmierć.

Tylko deszcz potrafi ukoić człowieka, bo nikt, jak płaczące niebo nad nim pochylone, nie zrozumie bólu, który na nim ciąży.

Człowiek winien być niczym wierzba nad strumieniem - zakorzeniony siłą grawitacji winien nie tracić nadziei, która jest dla każdego wodą gaszącą pragnienie, a w trudach codziennych obowiązków, podcinających mu gałęzie, powinien puszczać nowe pędy soczystsze, silniejsze i piękniejsze, świadczące o tym, że życie jest niekończącym się procesem doskonalenia siebie jako istoty rozumnej.

Iść trzeba zawsze w stronę wschodzącego słońca, by nigdy nie stracić nadziei.

Doświadczenia są niczym bukiet polnych kwiatów w glinianym dzbanku - zrywane w drodze przed siebie zawsze zachwycają świeżością, czyniąc człowieka czymś więcej niż tylko glinianą skorupą.

Szczęśliwe życie jest niczym droga przez las, prowadząca w gąszcza tajemnicy i niepewności szlakiem zachwytu, ekscytacji, piękna i odkrywanej rzeczywistości.

Zachowanie prostoty ludzkiego szczęścia, choćby ujęciem pędzla na płótnie, budzi możliwość powracania w ów miejsce, w którym szczęście smakowało wyjątkowo.

Człowiek w samotności jest jak stokrotka pojedynczo rosnąca w gąszczu traw - niewidoczny, anonimowy, bezimienny i pozbawiony piękna. W towarzystwie natomiast, niczym w lustrze, dostrzega własną wartość i poznaje tożsamość, bo towarzystwo jest rojem stokrotek, którego nie można przeoczyć, dzięki czemu jednostka jest widoczna.

Człowiek staje się tworem technologicznego postępu: jego ciało jest trumną wewnętrznej pustki i samotności, których gnicie próbuje zneutralizować wirtualną pigułką kłamstw, pogłębiającą jedynie ból istnienia.