Obecność człowieka na ziemi po jego śmierci zależy od pamięci tych, którzy przy życiu zostali.

Ile by lat człowiek nie poświęcił na naukę, nigdy nie dotrze do prawdy, żyjąc nieustannie w reakcjach liczb ujemnych i dodatnich pomnożonych niewiadomymi.

Wytrwałe i nieustanne wypatrywanie tego, co dobre, jest nadzieją, dzięki której szczęście staje się stanem osiągalnym, a nie tylko złudnym.

Jest miejsce i czas, w których dwa pokolenia muszą się rozstać, by życie mogło toczyć się dalej.

Największym skarbem człowieka jest nie ilość, a jakość tego, co zbierze własnymi rękoma w codziennym życiu

Potrzeba wtopienia się we mgłę jest bezwarunkowym pragnieniem doznania szczerej i nieskazitelnej wolności.

Człowiek jest księgą, której treść można poznać w zacisznym miejscu głębokiej refleksji.

Życie człowieka, wkraczając na drogę dojrzałości, zakwita kolorem zadumy niczym wrzosowiska i nicią srebrzystych włosów osiada na ziemi rozrzedzając się powoli jak porankiem spijana mgła. Trzeba mieć więc nadzieję każdego dnia, iż jest początkiem czegoś lepszego niż to, co minęło zaledwie wczoraj.

Klatką dla myśli jest list w kopercie, którego adresat może wypuścić uczucia nadawcy na wolność.

Człowiek bez miłości jest niczym susza - niekochany przypomina pozbawioną deszczu, bezpłodną ziemię skazaną jedynie na żar tęsknoty za byciem potrzebną i wartościową, a przez to niepotrafiący kochać staje się zgorzkniały i przypominający niebo niezdolne podarować światu choćby kilku kropel potrzebnej do życia wody.

Kluczem do szczęścia jest zdolność pokochania samego siebie ze wszystkimi swoimi zaletami, ale przede wszystkim niedoskonałościami.

Krzyk wyrzuca z człowieka to, co duszę przygniata ciężarem bólu i zniewolenia. Dźwięk jego potęgi nierzadko wypędza z nas demony poranień.