Nikt tak nie rozumie smutku człowieka jak niebo, któremu zdarza się obficie płakać.

Choćbyś się usilnie starał zagłuszyć świadomość śmierci radością reanimowaną wszelkimi możliwymi metodami, nie pozbędziesz się jej wiernej obecności.

Miłość to niestrudzone pokazywane światła nawet w momentach i miejscach, w których dominuje ciemność beznadziei.

Życie jest księgą codzienności, a człowiek szelestem jej kartek.

Człowiek rozsiewa swą duszę w przestrzeni myślami, które niczym motyle z otworzonego słoika wyfruwają z niego na wolność i wtapiają się w błękit powietrza czyniąc je innym od natury.

Nie ma odpowiedniej pory roku na podróż. Póki życie trwa, trzeba iść do przodu.

Pozór może okazać się żmiją. Karmienie się nim jest nierzadko transfuzją jadu.

Bardzo trafne słowa. Piękna myśl

Człowiek, który jest duszą artysty, nie odróżnia nieba od ziemi, bo wszędzie, gdzie by się nie znalazł, unosi się w stanie wiernie towarzyszącego mu natchnienia.

Człowiek szczęśliwy potrafi radością obdarować nie tylko ludzi, ale i łkający w smutku świat

Nie bój się deszczu i porzuć parasol, byś i swej duszy nie musiał przeklinać za to, że czasem i w niej smutki płaczą - przecież to nie jest duszy twojej wina.

"...Od tych na wojnie dzielą że nas mile – Ich megametry dzielą od miłości." Isabelle Margot Moulin wiersz pt. "Chwile"