Nic tak nie uczy pokory i szacunku do życia jak śmierć dziecka, bowiem jest ona zjawiskiem niesprawiedliwym, a umierajace dzieci jako niesamowicie szczere i prawdziwe w swej kształtującej się osobowości zawstydzają dojrzałością, której dorosły człowiek nierzadko nie posiada.

Moje dzieciństwo smakuje jak leśne jagody i pachnie jak polne stokrotki, więc kiedy czuję zapach tych kwiatów i smak tych owoców, nigdy się nie starzeję.

Zerwany kwiat jest jak samotność, w której towarzystwie człowiek po prostu usycha.

Życie człowieka przypomina stokrotkę - jest odporne na pory roku, lecz bezradne wobec bezwzględności czasu.

Jeśli myśli są niczym kwitnąca brzoza, gwarantują człowiekowi stan wiecznej młodości, która nie ciałem, a duchem jest tak naprawdę.

Człowiek wyrasta z Ziemi, ale jego przeznaczeniem jest Niebo.

Świadomość ducha, że wszystko, co wokół, jest stworzone dla mnie, zmniejsza rozkapryszony apetyt ciała, otwiera oczy i pozwala się czuć szczęśliwym wbrew materialnemu wyposażeniu.

Idzie dzieciństwo przez łąki. Kapelusz błękitny niesie. Pod stopą kwitną mu pąki. Motyle jak liście w jesień lawiną marzeń spadają - w skrzydłach odbija się słonko... Bańki mydlane latają nad jego beztroską łąką.

Z małego dzióbka tak dźwięków wiele, aż wiatrem płyną w świat piękne trele i dźwięk melodii tańczy, pomyka... Echem się sączy kosów muzyka.

Życie człowieka jest drogą, której zakręt ukrywa długość wyznaczonego jej szlaku.

Nie tylko człowiek odpocząć pragnie, usiąść, by w ciszy zmysły zanurzyć - i ptak tej chwili wytchnienia łaknie w szumem, szelestem natchnionej głuszy.

Przebudzenie przed świtem, pozwala zrozumieć sens wysiłku i złowić inspirację będącą nadzieją, która po najgorszych momentach życia zawsze jest wschodzącym słońcem.