Ja też mam dużo liści , zwłaszcza jesienią.

Jest pięknie, warto popatrzeć.

To, że on wie, jak wkurza ją gdy ,zostawia kubek na parapecie, a ona o tym, że on nie cierpi, pieczeni na święta.

Kobiety po przejściach. Sprzeczności dwie: silne i kruche. Choć na zewnątrz ze stali - w środku są ze szkła. Tak łatwo można potłuc im kruche serca. ~ Elżbieta Bancerz,

Patrzysz na świat wzrokiem. Darzącym go miłością, pokojem i życiem. By budować te dary w każdym sercu. Dla zaspokojenia i upewnienia się w nich. W twoich oczach są słowa ,każdego wiersza. Który śpiewa o miłości na świecie. Bo one mówią wierszem, muzyką i światłem.

W twoich oczach mieści się niebo. I znak pokoju zawarty w miłości. W twoich oczach jest dotyk światła. I pokład jasności rozśpiewany świtem. Który rozjaśnia każdy dzień.

W twoich oczach są słowa. Które otwierają serce. Zapisując w nim czułość. A w zachwycie nią, jest uczucie. W twych oczach jest światło. Bez odrobiny cienia. I wypełnia przestrzeń całą dookoła.

Dłonie mgiełką muskania pejzaże malują. Jak wody kropelka płyną leciutko. Sobie tylko znaną drogą. Dotyku magii. Dłoni czarem.

Dłoni dotyk, pomocy i bezpieczeństwa skarbiec. Dotyk czułości potęga, magiczna moc dłoni. Maleńki opuszek ,mocarz i czarodziej. Dotyk to magia. Którą władają dłonie. Gdy symfonie doznań zmysłom ofiarując. Stają się ognia iskrą. Która zmysłów ocean podpala.

Subtelny ,delikatny, władczy zmysłów zarządca, muśnięcie i nacisk. Czułość i subtelna siła. Drżąca zmysłów pieszczota. Ukojenia, źródło dłoni niewyczerpane, bezkresne bliskości fale .

Leciutko jak piórko, dłoń maluje pejzaże odczuć. A po jej śladach płynie. Gorąca lawa, zmysłów fala. Obudzona nutami muzyki dotyku, jaką podążają opuszki palców, magiczna dłoni moc dotyk.

Odczuć przestworza. Dotyk to magia. Którą dłonie władają. Każdy opuszek, jak strumyk płynąc leniwie, swą subtelności władaniem. Wzburza fale oceanu doznań.