Może po tym wszystkim, starsze dzieci zaczną się bawić, ze sobą na dworze, a nie ślęczeć przed tv, grami, komputerami.

Męczące jest, odpowiadanie wciąż i wciąż na pytania dzieci. Po całym dniu ,z moim 4 letnim synem ,mózg się lasuje.

A ja tam pozwalałam dzieciom ,jeść zupę widelcem. Już nie pytają. I nie jedzą zupy widelcem .

Nie musimy, wszystkiego wiedzieć i dziecko nie ma nas uważać ,za wszystkowiedzących warto iść, za dziecięcymi pytaniami, zadziwiające są ,ich pytania i pomysły.

"Ludzie, co się takiego dzieje, że zachowujemy się jak rozwydrzone dzieci. Ty mnie nie dotykaj, a ty do mnie nie mów. Wyjdź, wyprowadź się, jak ci się nie podoba, to znikaj. Serio? Tak ze sobą rozmawia dwoje dorosłych ludzi, którzy chcieli, a przynajmniej tak deklarowali, brać odpowiedzialność za swoje decyzje? .Pranie w banie, a nie odpowiedzialność. "

Stale szukamy nowych okazji do łatwego zysku, chcemy osiągać więcej. Za mocno kombinujemy i zapatrujemy się, na przyszłość. Nie zauważamy tego, co życie oferuje tu i teraz, a to ogranicza możliwości, utrudnia rozwój. Brakuje wiary we własną, ciężką pracę, często więc oddajemy komuś, odpowiedzialność za nasz sukces.

Tymczasem nikt nie jest, aż tak wyjątkowy, by nie musiał nic robić. I każdy powinien włożyć energię w to, na czym mu najbardziej zależy. Tylko osiągnięcie sukcesu, przez zaangażowanie daje radość i poczucie sensu.

Czekamy, zamiast działać. Oczekujemy, że życie będzie ,względem nas sprawiedliwe. Tymczasem tak nie jest i każdego dnia, trzeba stawiać czoła przeciwnościom losu. Bierność, na którą się decydujemy ,czekając na lepszy czas, rodzi zniechęcenie i sprawia, że marnujemy możliwości.

Szczęście warunkujemy ,posiadaniem pieniędzy. Materializm i pęd za pieniądzem ,to charakterystyka wielu osób. Może i trudno się dziwić chęci posiadania, bo współczesność wymusza na nas ,pewien styl życia. Ale zamiana szczęścia na pieniądze ,jest destruktywna. Posiadane dobra, mogą zaspokoić nasze fizyczne potrzeby. Jednak zadowolenie, którego potrzebujemy do prawdziwego szczęścia, dalekie jest od materialnego zysku.

Nie kochamy siebie i nie szanujemy. Robimy wiele rzeczy dla innych, wbrew sobie tłumacząc, że tak trzeba. Naginamy się stale pod presją pracy, rodziny, czy otoczenia. Robimy wiele, dla świętego spokoju, rezygnując z rzeczy dla nas ważnych. Sami siebie więzimy,w strachu przed życiem, choć to ono może dać nam wszystko, czego potrzebujemy.

Człowiek tak bardzo potrzebuje tego, co wyszło już z mody. Miłości, szczęścia, uśmiechu, lojalności, spaceru, pocałunku, zaufania, empatii, bezpieczeństwa. ~ Kaja Kowalewska

„Najlepsze przyjaźnie, opierają się na solidnych fundamentach: alkoholu, sarkazmie, śmiechu i nienawiści ,do tych samych osób.”