A jednak rodzicielstwo jest, najpiękniejszym życiowym doświadcze... Życiorysy moich starszych koleżanek, ciotek tkane są z różnych opowieści. Dzieci dzielą się, na te „dobre” co wpadają na niedzielne obiady, dzwonią, troszczą się, przynoszą dumę. I na te, które idą swoją drogą, znikają, żyją zupełnie inaczej, niż byśmy sobie wymarzyli.

Cokolwiek się zadzieje, z naszymi dziećmi kiedyś – to czego nas nauczyły ,zostanie na zawsze. A czego uczą? To subiektywna lista, choć doświadczenia matek ,pewnie w większości są podobnie.

Dziecko może, nauczyć nas. Że trzeba, walczyć o coś ,(o kogoś). Walka może się już zacząć, zanim zostaniesz matką. Bo starasz się, o ciążę. Robisz setki rzeczy, biegasz po lekarzach, szprycujesz się hormonami, uprawiasz seks na zawołanie, bo podporządkowujesz marzeniom, o macierzyństwie życie. Potem uczysz się, że walka to twoje ,drugie imię. Swój spokój, bezpieczeństwo, komfort nawet byś odpuściła, komfort swojego dziecka? Nigdy. Walczysz o dobrą opiekę w szpitalu, o lekarzy, o alimenty. Cokolwiek. I nigdy wcześniej nawet nie podejrzewałaś, się o taką moc i siłę.

Bez pokory ,ani rusz. Bo nie wszystko możesz kontrolować, nie na wszystko masz wpływ. Choćby marzyłaś, na przykład, że dasz dziecku to czego nie dali ci rodzice, a potem partner cię porzuca, znika i widzisz, że musisz się pogodzić z tym, że nie będzie, jak sobie wymarzyłaś.

Niewiarygodne doświadczenie. To nieprawda, że ludzi da się ulepić i dopasować do wyobrażeń. Oni są jacyś. Od urodzenia. Widzisz to najmocniej, obserwując swoje dzieci. Ten sam dom, wychowanie, a oni zupełnie inny. Ale jak to? .

Milion razy poprosisz, żeby dziecko posprzątało zabawki, nałożyło skarpetki, zjadło zupkę. Będziesz jak, zdarta płyta. O Boże, nie spodziewałabyś się ,tego po sobie. W innym wypadku byś kogoś ,posiekała na kawałki, zjadła i wypluła. Teraz przemieniasz się ,w oazę dobra,( prawie oazę) i spokoju.

Że są ludzie i sytuacje, których po prostu ,nie możesz porzucać. A odwracanie się ,od dziecka , to słaba metoda na szczęście .

W ostateczności jak dziecko nie je tej zupki, nie sprząta nieszczęsnych zabawek – nie zapakujesz walizeczki, sukieneczek i nie polecisz na Filipiny ( czy gdzie ,tam chcesz). Nie powiesz: fuck you. Jeśli trzaskasz drzwiami do łazienki, za chwilę wracasz. Uczysz się, prawdziwej bliskości.

Każde twoje zaniedbanie, niedopilnowanie czegoś ,ma swój skutek: nie pójdziesz z dzieckiem do dentysty, będzie miało zęby w strasznym stanie, nie zapiszesz go na sporty, może mieć krzywy kręgosłup. Takich rzeczy, są miliony. Jak zaczęłabyś to rozkładać na czynniki pierwsze, z pewnością uciekłabyś do mysiej nory, bo od kiedy urodziłaś dziecko ,po prostu nie powinnaś być nieodpowiedzialna.

Wszystko co wydawało się, że przerobiłaś, może wrócić, wspomnienia relacji z rodzicami, nieprzyjemności ze szkoły, z przyjaciółkami z klasy. To dlatego tak mocno reagujesz na przeżycia dzieci, identyfikujesz się z nimi, czasem przed czymś uciekasz. Zupełnie jakby ktoś otworzył, zamknięte od lat pudełko, twoje pudełko.

Taplać w wodzie, jeździć na sankach, bawić w kucyki Pony, urządzać podchody, grać w chińczyka, monopoly, bawić w chowanego i nawet jeśli którejś z tych rzeczy, nienawidzisz robić, to i tak bywa, że przy dziecku czujesz się najszczęśliwsza. Ten zapach, ciepło, czułość…. ech.

Niezależnie od tego, co się stanie wiesz, że będziesz kochać, martwić się, troszczyć, pomagać, myśleć, o swoich dzieciach. I być może to jest ,jedyna stała w twoim życiu.