Fajerwerków sie nie boję, biegnę powitać Nowy Rok

Wraz z Twoim odejściem zniknęła pa­leta barw. Nie ma już wios­ny, la­ta ani zimy. Po­zos­tała je­sień, jej chłod­ne wie­czo­ry, wczes­ne zmro­ki i deszcz, który zle­wa się z moimi łzami. Je­sień przy­nosi mi wianek sple­ciony z suchych liści, drzew Two­jego serca

Wi­dok Twych schłodzo­nych ust, przy­pomi­na zaw­sze o ciepłych po­całun­kach, w zim­nym wiet­rze zimy. Do­tykiem przy­pomi­nasz o wiosen­nych i po­tajem­nych spot­ka­niach wśród ziele­ni lasu. Uśmie­chem swym przy­pomi­nasz o wspólnym zbiera­niu kwiatów na łące w blas­ku let­niego słońca. Spoj­rze­niem swym roz­grze­bujesz stertę wspom­nień, jak wiatr zżółkłe liście jesieni

I oto jed­no ze skraj­ności uczuć. Wspom­nienie la­ta naj­bar­dziej bo­li głęboką zimą.

Śnieżna zi­ma...je­dyny czas gdy chodzę ścieżka­mi wy­tyczo­nymi przez innych

Przy­była do nas, odziana w mroźną szatę, zima. Przyk­ryła grubą war­stwą śniegu smut­ne, poszarzałe ulice. Na­ryso­wała pal­cem fan­ta­zyj­ne wzo­ry na szybach. Przy­tuliła chłod­ny­mi ra­miona­mi i rzekła: "wróciłam, by znów odejść".

Ludzie by­wają jak słoiki na zimę. Niektóre nie przet­rwają na­wet do wiosny. In­ne po­zos­taną dob­re przez wiele lat.

Mówią że zi­ma jest pot­rzeb­na by wym­ro­zić groźne wi­rusy , szko­da tyl­ko że tak bar­dzo od­porny jest ten...głupo­ty !

Niena­widzę zi­my... Wszys­tko jest wte­dy ta­kie zim­ne i mokre. Ale jest pe­wien plus. Z kub­kiem gorącej her­ba­ty siadam na pa­rape­cie pat­rzac się w dal, wspo­minając przeszłość oraz zas­ta­nawiając się na te­raźniej­szością i przyszłością.

Każda myśl, tak jak każde uczu­cie, ma swoją wiosnę, la­to, je­sień, a gdy przychodzi zi­ma i na­wet żółte liście umierają w śniegu, na­leży odejść ra­tując wspomnienia.

- Czym jest miłość? - spy­tała. - Wy­daje mi się, że miłość to... Jak­by ci to wytłumaczyć? - wes­tchnąłem. - Miłość to ta­kie spa­cero­wanie z kimś na plaży w upal­ne, let­nie po­połud­nie. Niebo jest błękit­ne, czyściut­kie i niezag­ra­cone żad­nym, na­wet naj­mniej­szym obłokiem, nie mówić już o deszczo­wych chmu­rach. Ogólnie rzecz biorąc, jest pięknie. Miłość jest piękna.

Po każdej zi­mie przychodzi piękne la­to, tak jak po każdym cier­pieniu w końcu przy­jedzie czas na chwi­le radości.