Gdy znajdą prawdę w przy­rodzie, wrzu­cają ją z pow­ro­tem do książki, gdzie jeszcze gorzej jest przechowywana.

Przed pra­wami przy­rody nig­dy się nie skryjesz.

Świat przy­rody jest światem sil­nych uczuć, świat techniczny jest be­zuczu­ciowy, zimny.

....czymże jest człowiek w przy­rodzie? Ni­cością wo­bec nies­kończo­ności, wszys­tkim wo­bec ni­cości, pośrod­kiem między niczym a wszystkim.

Dob­ro czy zło ja­ko ta­kie są równie rzad­kie, jak czys­ta czerń czy biel w przyrodzie.

Przy­roda skry­wa swo­je ta­jem­ni­ce, po­nieważ jest wy­niosła, a nie dla­tego, że chce nas wy­wieść w pole.

Wpatrz się głęboko, głęboko w przyrodę, a wtedy wszystko lepiej zrozumiesz.

Nie próbuję wyobrazić sobie Boga; wystarcza mi odczucie potęgi i majestatu przyrody, o tyle, o ile możemy ją poznać za pośrednictwem naszych niedoskonałych zmysłów.

Bez cier­pienia nie zro­zumie się szczęścia.

Jeśli kobieta krząta się po kuchni to jest w porządku ale jeśli krząta się po przedpokoju to znaczy, że .......ma za długi łańcuch haha :)))

Szczęście znaj­du­je się w to­bie. Zaczy­na się na dnie two­jego ser­ca, a ty możesz je wciąż po­większać, po­zos­tając życzli­wym tam, gdzie in­ni by­wają nieżyczli­wi; po­magając tam, gdzie już nikt nie po­maga; będąc za­dowo­lonym tam, gdzie in­ni tyl­ko sta­wiają żądania.

Szczęście to je­dyna rzecz, która się mnoży, jeśli się ją dzieli.