Żyć jak w noc święte­go Mi­kołaja, wierząc, że no­wy dzień jest prezentem.

Od­na­leźć złoty śro­dek ... coś między ocze­kiwa­niem na Mi­kołaja, a wiarą w je­go istnienie.

Czyszcząc ko­min zimą uważaj­my, aby przy­pad­kiem nie wy­ciągnąć Mikołaja.

Na Św. Mi­kołaja za­fun­do­wałam so­bie... święty spokój :)

Naj­pierw wy­rosłam z wiary w Mi­kołaja, przyszła po­ra na miłość.

Mężczyźni to ga­tunek, który dla święte­go spo­koju le­piej so­bie odpuścić.. Tyl­ko kto lu­bi święty spokój?

Wiara w siebie jest jak wiara w święte­go Mi­kołaja. Pew­ne­go dnia przy­nosi nam piękne prezenty.

Znów stać się dziec­kiem... tym, które nie zna potęgi miłości i jej opłaka­nych skutków. Tym, które wciąż wie­rzy, że życie jest bajką i każde kończy się wyg­raną dob­ra nad złem...

Każdy fa­cet pot­rze­buje zain­te­reso­wania ko­biety, kiedy to ma, pot­rze­buje już tyl­ko święte­go spokoju.

Już nie wierzę w Mi­kołaja, w miłość, w przy­jaźń. Wie­rzę tyl­ko w siebie, bo wiem, że sa­ma siebie nie zra­nię. Wiem, że nie będę cier­piała. Od dziś liczę tyl­ko na siebie.

Życie zamknięte w fotografiach. Lubię takie stare zdjęcia.

Cudo....