Są ta­cy, którzy z Two­jej po­rażki będą ro­bić ra­dos­ne święto, by wznieść się nad włas­ne słabości...

Jeśli owo­cem Twoich sta­rań będzie je­dynie cyt­ry­na możesz zjeść ją z nies­ma­kiem...al­bo zro­bić lemoniadę.

Kiedy obudziłam się dziś ra­no zo­baczyłam pustą stronę łóżka ... Je­go stronę. Ze łza­mi w oczach po­deszłam do ok­na chaotycznie szu­kając go wzro­kiem. Zro­zumiałam, że od­szedł. Tym­cza­sem On nucąc naszą ulu­bioną piosenkę w kuchni ro­bił prze­pyszną kawę. Ka­mień spadł mi z ser­ca. Jes­tem szczęśliwa.

Na­wet fi­liżan­ka gorącej ka­wy po­dana mi przez Ciebie o po­ran­ku, krzyczy całą sobą o naszym bez­gra­nicznym szczęściu.

Bo marze­nia się nie spełniają, sny zaw­sze kończą, wspom­nienia wra­cają, ka­wa uza­leżnia, pa­piero­sy za­bijają, cze­kola­da tuczy, a naiw­ność bie­rze górę nad podświadomością

Dziec­ko naj­więcej miłości pot­rze­buje wte­dy, gdy naj­mniej na nią zasługuje.

Dziec­ko jest chodzącym cu­dem, je­dynym, wyjątko­wym i niezastąpionym.

Jabłka, po­marańcze, czy ma­liny, aby doj­rzeć, pot­rze­bują tyl­ko wo­dy, słońca i ka­wałka ziemi. My, ludzie, aby doj­rzeć, pot­rze­buje­my je­dynie miłości.

W układan­ce życia ludzie niczym puzzle do­bierają się pa­rami. Tworząc własną de­finicję szczęścia.

Owo­ce zwy­cięstwa? Gruszki na wierzbie.

Oto jest mi­lość. Dwo­je ludzi spo­tyka się przy­pad­kiem, a oka­zuje się, że cze­kali na siebie całe życie.

Marzę o cof­nięciu cza­su. Chciałbym wrócić na pew­ne roz­sta­je dróg w swoim życiu, jeszcze raz przeczy­tać uważnie na­pisy na dro­gow­ska­zach i pójść w in­nym kierunku.