Zachwycały mnie arcydzieła. Ale szkice rozpalały wyobraźnię.

Niech kochają nas ci, co nas kochają, a tym, co nas nie kochają, niech Bóg skręci kostkę, abyśmy ich poznali po kulawym chodzie.

Jednym złym czynem prowokujemy zło w innych ludziach, a ono- raz wyzwolone- mnoży się już bez końca. Całe szczęście, że z dobrem jest tak samo.

Czas jest jak niezmordowane koło młyńskie, które krzemień ściera na proch, a chwałę życia zamienia w odrętwienie śmierci.

Ucieczka od życia jest najprostrzym rozwiązaniem wszystkich problemów, ale kto tak naprawdę chce umierać w prostocie?

Miłość nie leci z kranu jak woda, nie możesz jej odkręcać i zakręcać, kiedy tylko zechcesz.

Jest taka miłość, która nie umiera, choć zakochani od siebie odchodzą.

Ktoś, kto mówi, że miłość ie przynosi strachu, nigdy nie był zakochany.

Nie wystarczy pokochać, trzeba jeszcze umieć wziąć tę miłość w ręce i nieść ją przez całe życie.

Przyjaciele są jak ciche anioły, które podnoszą nas, gdy nasze skrzydła zapomniały, jak latać.

Ludzie poruszają się po wytyczonych przez los albo przeznaczenie- obojętnie jak to nazwać- trasach. Na mgnienie oka krzyżują się one z naszymi i idą dalej. Bardziej niż rzadko i tylko nieliczni zostają na dłużej i chcą iść naszymi trasami. Zdarzają się jednak i tacy, którzy zaistnieją wystarczająco długo, aby chciało się ich zatrzymać.

Samotność, jakaś ty przeludniona!