Na wszys­tko trze­ba cza­su. Po naj­większym tor­nadzie nad­chodzi kojący spokój, czas pod­su­mowa­nia strat i od­bu­dowy. Po­woli pow­ra­ca spokój, choć od te­raz to­warzyszy mu oba­wa, że żywioł powróci...ale w końcu zno­wu można zacząć żyć...

Uważaj by pat­rze­nie tyl­ko w jed­no drze­wo nie stało się po­wodem two­jego upad­ku z pot­knięcia o korze­nie in­ne­go .

Żeby ko­muś po­daro­wać kwiat, ten naj­piękniej­szy często zrywamy… Piękno je­go, chwilą tyl­ko nas zaszczy­ci ale na zaw­sze go unicestwiamy.

W pu­bie jak w ki­nie, nim ur­wie się film, jest wszys­tko w 3D.

Ko­bieta przys­tro­jona w suk­nie ema­nuje blaskiem. Piękna jest zaś wte­dy, gdy ubiera się w codzien­ność dnia a blask nie gaśnie.

W dniu ta­kim jak ten, na­wet tu­lipan ma kolce..

Na­wet gdy­by zły los miotał na­mi jak rwąca rze­ka miota łupinką orzecha, nie traćmy nadziei… Zaw­sze jest ja­kiś brzeg do które­go za­winiemy by roz­począć no­we życie...

I pies ko­ta tak łat­wo nie złapie.

Już tak na świecie jest,że kiełbasą gar­dzi pies, a człowiek mu­si kasze jeść.

…i tyl­ko w za­pom­nianej przyd­rożnej kap­liczce fi­gur­ka płacze nad bied­nym pol­skim lu­dem…dla jed­nych ku opa­mięta­niu dla in­nych by naz­wa­li to cudem.

Dlacze­go nie do­ceniałeś go za życia, a po je­go śmier­ci, po po­liczkach spływały Ci łzy? Naucz się kochać żywych, do­piero po­tem płacz za umarłymi.

Szu­kanie par­tne­ra jest jak grzy­bob­ra­nie. Ni­by grzybów pełno, a niektóre są na­wet ja­dal­ne. Co praw­da cza­sami tra­fi się ja­kiś ko­zak al­bo mucho­mor… Tyl­ko praw­dziw­ka tak trud­no znaleźć.