złote noz­drza wychy­liły się zza chmur łopot łabędzich skrzydeł ...ł ciężkie od westchnień...e ma­ki schy­liły głowy ku zachodowi wdzięcznie wypatrując krop­li nasączo­nej roz­koszą deszczu na­wet źdźbła traw za­sypiając prawie ro­man­sują złotym kłosem a Słońce pros­tu­je promienie...

I ten cza­rujący wi­dok, kiedy spa­cerując wol­no leśną drogą, z drze­wa spa­da żółty liść i w moich myślach po­jawiasz się Ty.

Słońce ra­zi Cię w oczy, przeszkadza Ci? A pa­miętasz jak w zi­mie tęskniłeś za ciepłem je­go pro­mieni i jak od­liczałeś dni do na­dejścia lata?

W dzi­siej­szych cza­sach wszys­tko za­mienia się miejscami: Ko­ty szcze­kają, psy mruczą, a ludzie zacho­wują się jak zwierzęta. Nie szcze­kaj Kotku!

Snaj­pe­rem nie mu­si być żołnierz. Może nim być kierow­ca ciężarówki...

Wiem cza­sem jes­tem jak kak­tus-mam taką "kak­tu­sowatą oso­bowość"- ale i z kak­tusów można stworzyć piękną kolekcję.

Z miłością jest jak z falą pośród taf­li je­ziora: łat­wo ją wzbudzić, a jeszcze łat­wiej za­burzyć jej piękno... :)

Jak wiele współczes­nych zamków po­siada la­birynt uczuć.

Róża cze­kająca w szklar­ni na wy­rok, chab­ro­wi pol­ne­mu zazdrości… że ten, deszczem przez Niebo jest kar­miony a us­chnie na wolności.

Jes­teś jak jeż. Sie­dzisz obok mnie i cho­ciaż bar­dzo bym chciała, nie mogę cię przy­tulić. Boję się, że mnie zranisz.

Cza­sami mu­sisz od­sunąć na bok swo­je uczu­cia,aż na­dej­dzie od­po­wied­nia po­ra. To tak, jak­byś zbierał pieniądze na ro­wer, na który Cię nie stać. Może jeśli wreszcie roz­bi­jesz skar­bonkę, prze­konasz się,że przez ten cały czas, kiedy oszczędzałeś na ro­wer tak nap­rawdę zao­szczędziłeś na Harleya.

Na­wet gdy­by zły los miotał na­mi jak rwąca rze­ka miota łupinką orzecha, nie traćmy nadziei… Zaw­sze jest ja­kiś brzeg do które­go za­winiemy by roz­począć no­we życie...