Jak czar­ny kot, włóczę się nocą myśla­mi po naj­ciem­niej­szych miej­scach wiedząc, ze nic nie spot­ka mnie gor­sze­go od siebie same

Dzi­siaj ra­no, nies­podzianie, w au­rze po­ran­ko­wych mgieł, Za­majaczył mi w poświacie ja­kiś bu­ry kształt. Pysk. Kieł. Czy to straszny był dra­pieżnik, mon­strum ja­kieś, dzi­ki zwierz? Nie. To tyl­ko mój przy­jaciel, strażnik mych sa­mot­nych dzieł.

Kiedy pod­chodzę do ok­na, wpat­rując się w światła jadących sa­mochodów, mam jed­no prag­nienie... Wrócić na swo­je Zielo­ne Wzgórze.

Ko­niec baj­ki. Alic­ja ut­knęła w tu­nelu, a królik u fryzjera.

Nie mów, że jeśli wy­jadę na krótki czas bez Ciebie zos­ta­niesz tu sam. W każdym kwiat­ku znaj­dziesz mój uśmiech, w pro­mieniach słońcach od­kryj moją ra­dość życia a w deszczu znajdź mo­je słone łzy. Wys­tar­czy tyl­ko chcieć a od­naj­dziesz drob­ne sym­bo­le nas.

... choć piękniej­szy jest gołąb na dachu... to jed­nak wróbel w ręku da­je więcej ciepła...

Piękne słowa wzruszają ser­ce ko­biety ale to czy­ny za ni­mi płynące są kluczem do bram za który­mi rodzi się wios­na i zak­wi­ta miłość.

Na­warzyłam so­bie pi­wa. Wy­piłam je. Te­raz mam ol­brzy­miego kaca.

Idzie starzec sza­rymi uli­cami, idzie za nim tyl­ko je­go cień, biała bro­da zwi­sa pod wąsa­mi, us­ta mil­czą ser­ce mówi słowa te: „Byłem piękny i młody miałem w so­bie życia żar lecz ktoś wziął go jak ka­mień, wrzu­cił do wo­dy i on po pros­tu zgasł.”

Im bar­dziej ra­dos­na jes­tem za dnia tym bar­dziej płaczę w nocy.

Choć nasze oczy nie są głębo­kie jak staw, to cza­sem wy­lewa­my morze łez.

A życie na­dal uważa go za dzieciaka i ciągle się z nim bawi.